Pan Stefan

Jakiś czas temu, w okolicach 1 stycznia, przymierzałem się do przyznania nagród bloga PP za rok 2005. Kategorii byłoby kilka a wśród nich jedna, której zwycięzca nie miał konkurencji -nagrodę w kategorii "Obłęd roku" bezapelacyjnie i przy braku głosów przeciwnych miał otrzymać senator PO, Stefan Niesiołowski. Czas przyznawania tytułów "ludzi roku" minął zanim znalazłem w sobie dość determinacji by listę owych "ludzi" przygotować. Przepadło.


Pan senator kocha media a media kochają pana senatora (tak jak publiczność w cyrku szaleje za najbardziej gamoniowatym clownem). Dzięki temu uczuciu pan Stefan nie pozwala mi o sobie zapomnieć: gdy włączę radio mogę usłyszeć jak bezlitośnie chłoszcze "kanalie z PISu", z ekranu telewizora przekonuje mnie, że "kryminaliści i prostytutki" sprzymierzają się by zatopić niepokalaną Platformę, na deser sięgam po gazetę gdzie mogę delektować się jego finezyjną analizą na temat "dewiantów" z prawicy... Krótko - miłość, miłosierdzie i umiar. Czyli to, za co tak cenimy i lubimy partię pana Stefana.


Po każdym występie pana senatora nachodzi mnie chęć poświęcenia mu (w końcu!) oddzielnego wpisu. Niestety dotychczas chęć ta nigdy nie zaowocowała niczym poza jednym, góra dwoma zdaniami wstępu, które po chwili lądowały w wirtualnym koszu mojego komputera. Przed paroma dniami byłem tuż-tuż, już miałem zacząć pisać ale... wpadłem na bloga pana Igora Janke, który napisał dokładnie to, co miało być szkieletem mojego wpisu. Po co pisać coś, co już zostało napisane? Dla zainteresowanych próbka:


(...) to, co wyprawia Niesiołowski przekracza granice zdrowego rozsadku i zniechęca do jakiejkolwiek debaty publicznej. (...) Prośba do kolegów dziennikarzy prowadzących polityczne dyskusje: nie zapraszajcie już Niesiołowskiego. Dbajcie o zdrowie widzów i poziom waszych programów.


To było kilka dni temu czyli dawno, w naszej polityce wręcz bardzo dawno. Wczoraj wieczorem naszła mnie ochota na kolejną przymiarkę do tekstu o Stefanie - Władcy Much. Podnietą to takiego zamiaru była kolejna błyskotliwa myśl rzucona przez rzeczonego pana na antenie Polskiego Radia - tym razem Stefcio tryskał miłością w kierunku Pałacu Prezydenckiego i jego lokatora. Tematem wnikliwej analizy senatora było oczywiście orędzie pana prezydenta, które ów mąż uznał, za obrzydliwe, ohydne i jakieś jeszcze - niestety tego ostatniego epitetu nie zrozumiałem bo piana zalewająca panu senatorowi usta zdecydowanie ograniczyła moje możliwości zrozumienia jego słów. To co udało mi się wychwycić wystarczyło jednak bym kolejny raz nabrał ochoty do wzięcia pana N. na warsztat. Jednak zanim zdążyłem przekuć ochotę na działanie wpadłem na kolejny tekst poświęcony swojej muzie - tym razem nad Stefanem pastwił się Michał Karnowski. Notka jest sprzed paru dni ale wpadłszy w moje ręce dopiero dzisiaj ponownie odebrała mi ochotę na dance macabre z senatorem PO...


Tekst Karnowskiego jest bardzo interesujący mimo, że nie zawiera analizy osobowości pana senatora ani nie odsłania motywów jego działania. Mamy za to rzadką okazję poznać polityka z pierwszych stron gazet takim, jakim jest naprawdę, prywatnie. Poznać go wyluzowanego, zrelaksowanego i oderwanego od chorobliwej gorączki świata polityki. Oto Stefan Niesiołowski na żywca, chciałoby się powiedzieć - bez konserwantów:


Był w długim płaszczu z wysokim kołnierzem. Zatrzymał się i spojrzał na mnie uważnie. "Dzień dobry panie senatorze" -powiedziałem szybko. Chwila ciszy, badawcze spojrzenie. "Dzień dobry" - odpowiedział. A po chwili: "Aaaa, to Pan. Witam, witam. Właśnie, może Pan zna tego skurwysyna Zalewskiego? Musi Pan go znać, szukam tego gnoja co o mnie takie rzeczy wypisuje." Więcej tutaj: Newsweek, blog M.Karnowskiego

A ja... ja na pewno kiedyś w końcu coś o panu senatorze napiszę. Okazji pewnie będzie jeszcze sporo.